.:: خر در چمن ::.

اصولن ایرانی جماعت از علم آناتومی فقط قسمت میانی بدن انسان را می شناسد. این نتیجه را از تصاویر روی دیوارهای توالت های عمومی فهمیدم!

پ.ن: دیگر حال و حوصله ی این "پ.ن" ها را ندارم ، بعد از 10-11 سال "پ.ن" نوشتن مداوم ، شاید از نوشته ی بعد دیگر "پ.ن" ننوشتم!

این جمله از کیست؟

"غلط کردم! ببخشید! من اُسگلم! اصلن نمی چرخه!"

الف) تعمرکار دوچرخه داره می گه چرخ ِ دوچرخه نمی چرخه!

ب) خیام داره می گه چرخ گردون نمی چرخه!

ج) جلال همتی داره می گه کمرش دیگه نمی چرخه و نمی تونه قِر ش  بده!

د) پس از بیان یه سری حرف ها ، گالیله به غلط کردن افتاده!

پ.ن: به پاسخ درست به قید قرعه ، جایزه که هیچ ، فحش هم نمی دهیم!

از دوست آلمانی خود پرسیدیم : "خجالت نمی کشید انقدر نجات پرستید؟ (همان نژاد خودمان)"

گفت کی گفته؟ گفتیم اکثر فامیل هایمان که آلمان زندگی می کنند؟

گفت شغلشان چیست؟ گفتیم حقوق بیکاری می گیرند!

گفت (ناجور هم گفت): توقع داری به آدم بی کار و بی آر احترام گذاشته شود؟ دکتر و مهندسی بیاور که بگوید فلان مردم ِ فلان کشور نژاد پرستند.

خجالت کشیدیم و سر به بیابان نهادیم و رفتیم و دیگر هم کسی مارا ندید. لذا در صورت مشاهده ی نامبرده هر چه سریعتر به ما اطلاع دهید و خانواده ای را از نگرانی برهانید!

پ.ن: در صورت نیاز به غیر و گونی کردن سقف خانه ها با ما تماس بگیرید. (همینجوری)

فندک زیپو  (Zippo)ای داریم که بنزینش سه روز بیشتر دوام نمی آورد ، با کوچکترین نسیمی هم خواموش می شود. با خود کبریت می بریم از نوع "توکلی" ، با کپسول آتش نشانی هم خاموش نمی شود لامصب!

پ.ن1: رویش که نوشته بی خطر!

پ.ن2: آن طرف کبریت هم نوشته "کبریت کشاورز"! پروردگار خود شفای عاجل عنایت فرمایند.

وقتی که طنز نویس دلش می گیرد ، باید خفه بشود ، تا مبادا درد هایش لبخندی را از لب کسی بگیرد. طنزنویس که دلش می گیرد ، باید بخندد ، تا مبادا درد کل هستی را فرا گیرد. آخر مگر نمی دانید؟ این تنهایی از جنس ِ خداست . . . مثل دستگاه دشتی می ماند این درد ِ طنز نویس ، مثل غروب لعنت شده می ماند این درد ماتم زده. از جنس خداست . . . از جنس خدا . . .

پ.ن: اسمش را بگذارید طنز تلخ ، اگر جاییش خنده دار بود بگویید با هم بخندیم.

دیشب مدیر راه آهن می فرمودند ما تماشاگرانمان آنقدر با ادب هستند که شعار می دادیم : "داور، عزیزم دقت کن!". پیش بینی می کنیم اگر این فرهنگ ِ رمانتیک گسترش یابد ، در استادیوم ها این شعار ها شنیده شوند:

{1} توپ تانک فشفشه ، داور  ِ عزیزم ...شه!

{2} وقتی داور عرب است : یا حبیبی بقره! یا حبیبی بقره! . . .

{3} مدتی که بگذرد می بینیم چند سال دیگر مربیان به جای حمله به داور ، در حال عشق بازی با داور می باشند!

پ.ن: هنوز ندیدیم والدین محترم از این واژه برای همدیگر استفاده کنند که به محیط عاشقانه و صمیمی استادیوم های ما رسیده!

یک سال می گذرد ، که اینجا نیامده بودم ، امروز دیدم که من وبلاگ را فراموش کرده بودم ، ولی هیچ روزی نبوده که کسی از این وبلاگ بازدید نکند. برایم سخت بود ، چون برای خودم هم پیش آمده که وبلاگ خراب شده و متروکه ای بشود لانه ی تنهایی خاطرات ِ کشنده ام. همگی می دانید اهل ِ طولانی نوشتن نیستم. پس با خیال راحت با دوستانتان تماس بگیرید و بگویید:

" خردرچمن ، باز گشته! "

روز پدر ، بر همه ی پدرانی که با زحمت فراوان ، و زور زدن زیاد ، بچه تولید کردند ، خجسته باد!

پ.ن: مبارک باشد! دستشان هم درد نکند!

لقمان ِ حکیم را پرسیدند: " ادب از که آموختی؟ "

گفت:" تا چشمت در آد!!! "

امشب هر چه خواستیم بیاییم مطلب جدید بگذاریم نشد! رمزعبور وبلاگ خود را  فراموش کرده ایم! در هر صورت فراموشی است دیگر، اگر یادمان آمد ، حتما می آییم و می طنزیم ، باشد که سعادتمند گردید...